Architektura rentgenowska

Nowoczesna architektura i promieniowanie rentgenowskie narodziły się mniej więcej w tym samym czasie i rozwijały równolegle. Podczas gdy promieniowanie rentgenowskie ujawniało wnętrze ciała publiczności, nowoczesny budynek odsłaniał swoje wnętrze, dramatycznie odwracając relację między prywatnym a publicznym. Architekci przedstawiali swoje budynki jako rodzaj instrumentu medycznego do ochrony i wzmacniania ciała oraz psychiki.

Beatriz Colomina śledzi psychopatologie architektury XX wieku — od traumy gruźlicy po nowsze zaburzenia, takie jak zespół wypalenia zawodowego i ADHD — oraz ogromne przemiany prywatności i publiczności wywołane przez narzędzia diagnostyczne od promieni rentgenowskich po rezonans magnetyczny i dalej. Sugeruje, że jeśli chcemy mówić o stanie architektury dzisiaj, powinniśmy zwrócić uwagę na dominujące obsesje związane z chorobami i najnowsze techniki obrazowania ciała — i zapytać, jaki mają one wpływ na sposób, w jaki pojmujemy architekturę.